poniedziałek, 16 czerwca 2014

ISLANDIO...


oto krajobrazy mojego wnętrza.
zionące pustką wiekuistą, skończoną samotnością.
codziennie rodzę się na skale, z wichrem i mgłą.
chmury pożerają mój horyzont.
do wieczora, który nie nadejdzie, pozostanie ze mnie szkielet myśli i tęsknot.
biel utonie w bieli.
czerń powije czerń.
mam w brzuchu wszystkie imiona.
bezimienne.
jestem islandią,
islandia jest mną.

wróciłam do domu. 








                 
      
                                                     CDN...